دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت

رخت بر بندم و تا ملک سليمان بروم...

    

    

     

  

خرم آن روز کزين منزل ويران بروم

راحت جان طلبم وز پی جانان بروم...

  

   

  

    

     

ما آزموده ايم در اين شهر بخت خويش

بيرون کشيد بايد از ورطه ، رخت خويش

 

   

  

همتم بدرقه راه کن ای طاير قدس

که دراز است ره مقصد و من نو سفرم

     

     

     

 

   

    

الهی و ربی ، من لی غيرک ...

   

     

    

/ 0 نظر / 4 بازدید